maandag 15 augustus 2016

Babs V3.0

Wie deze blog al wat langer volgt, kent de uitspraak "bij Babs gaat de wet van de logica niet op". Nee, ik heb deze statement niet zelf bedacht, maar mijn ouwe trouwe dierenarts Walter zei dit een jaar of 3 geleden vol verbazing toen we de uitslagen van Babs haar leverwaardes bekeken. Elke andere hond zou al overleden zijn met een niet functionerende lever. 

Nee, ik ga niemand vervelen met de historie of het ellende verhaal van Babs, en ik ga ook niet meedoen aan 'de oudste hond van...' Maar ik ben verrast en val van de ene verbazing in de andere. Dát is wat om over te bloggen. Ik vind van wel :-)

Zo'n 3 weken geleden viel het me op een zondag middag op dat Babs zo lag te rillen. Heel bizar, want buiten was het zo'n graad of 25, en ik stond buiten in korte broek een hond te borstelen onder de veranda. Babs lag op haar vaste plekkie op haar bedje in de huiskamer. Maar er was iets, ze was anders. Ze lag anders, ze ademde anders.
Ik zat een tijdje bij haar en ze lag te rillen. Dus met een "blanky" en een T-Touch massage probeerde ik haar te laten ontspannen en hoopte dat ze zou stoppen met rillen en zou gaan slapen. Niks hielp, en ik kreeg amper contact met haar. Ze was 'ver weg'.... Op zo'n moment ben ik reëel, en weet ik dat ze 14+ is. Dus zat ik me in tranen af te vragen of ik op zondag een DA in de buurt moest zoeken om haar in te laten slapen, of zouden we het kunnen rekken tot morgen? Babs is oud. Stokoud! En ze hoeft niet te lijden, dus zal ik een besluit voor haar nemen als dat nodig is. 
Ze leeft nog altijd zonder medicatie -maar wel al 3 jaar met aangepast dieet ivm haar leverprobleem, en ze krijgt 'Kurkuma golden pasta' voor haar oude stijve gewrichten - dus ik kon proberen of pijnstillers haar uit deze situatie konden halen, of in ieder geval verlichting konden geven
De medicatie was al over de datum... die dateert nog van Emily haar ouderdomstijd. Maar ik geloof niet dat dergelijke chemische zooi een houdbaarheidsdatum kan hebben, dus gaf ik Babs 2 pillen cortaphen. 
Ze is uiteindelijk gaan slapen, en ik bereidde me voor om op maandagochtend het beladen/ verlossende telefoontje te moeten plegen: Walter bellen.
Maar, wie verraste me na 2 uur... Babs waggelde plots door de tuindeuren het terras op en de tuin in, met de blanky nog half op haar rug. Vol verbazing haalde ik het dekentje van haar rug en keek haar na: ze liep naar de regenton, dronk wat. Ze wandelde via de speelplaats naar achteren, deed een plas en toen liep het gras op. Ging uitgebreid gras eten en nam daar de tijd voor. Toen ze na een kwartiertje uitgewandeld was kwam ze weer naar het terras en vond haar weg naar haar voerbak om er grondig te gaan snuffelen (valt er nog wat te eten hier?)

Ik heb met verwondering naar Babs staan te kijken... met een grote glimlach. Vanaf die zondag krijgt ze nu 's morgens en 's avonds 1 tabletje, en Babs voelt zich herboren! Ze was voorheen al fief, maar nu verbaast ze iedereen. Zo kwam ze onderweg naar de UK spontaan eens voorin de camper kijken, toen ze vond dat we lang genoeg in de tunnel hadden gewacht. 
En tijdens ons bezoekje aan "Gran-Jan" wandelde ze plots op eigen houtje door de tuin heen. (tuin = Engels landgoed, dus we waren haar bijna uit het oog verloren!)
Ach, en als je dan toch al van de ene verbazing in de andere bent gevallen.... op woensdag ochtend in Calais was ik helemaal van de wap. Want het vaste ritueel is: 
Inge staat op, honden 3 aan 3 mee naar buiten om te plassen. (Ja, ik loop in pyjama en de buren op de camperplaats kijken me raar aan)
Inge gaat douchen, aankleden en dan stokbrood halen met 1 OES (om de beurt mag er 1 meewandelen naar de bakker)
Inge geeft honden eten en gaat koffie zetten, daarna ontbijten.
Na het ontbijt staan er 5 OES klaar... voor de grote wandeling. Zeker in Calais! (we gaan naar het strand!!!! :-) )
Maar wie schetst mijn verbazing? Staat Babs opeens vooraan bij de deur... kijkt me met haar schele blauw-van-de-staar-gekleurde-ogen aan... met die 'doe mij ook ff een riem om, en heb je voldoende poepzakjes in je broekzak gestoken?' blik.
Enfin ze stond dusdanig strategisch opgesteld dat er toch niemand de deur uit kon zonder haar eerst aan de kant te zetten... dus: hup. Klik, flexi-riem musketon aan de halsband geklikt en meewandelen dan maar. 
Na 2 minuten had ik al spijt.... 5 OES aan de lijn die vooruit willen, en 1 OES die opeens denkt 'waar ben ik, waar moet ik heen?'. Dus na wat kantklossen met riemen en manoeuvreren had ik Shanti en Chanel naast Babs lopen, en voelde Babs zich veilig en gesteund door haar zusjes. Vóóóóoruit dan maar, naar het strand, 50 meter is best ver stappen met zo'n ongebalanceerd gezelschap. Maar uiteindelijk waren we op het zand en konden er 5 los, en Babs blijft -al sinds ze doof is- aan de flexi lijn. Ze vond het lastig en zwaar om door het mulle zand te stappen, maar op het vaste zand vlakbij de vloedlijn zette ze de pas erin. Ik bleef maar lachen... gekke Babs. Ze genoot, met haar neus in de wind stond ze de zeelucht op te snuiven...


Bij Babs gaat de wet op de logica niet op... nee, malle Babs. Ik leef bij de dag, en durf nog steeds niet verder dan morgen te kijken. Ze is vandaag 14 jaar en 10 maanden oud. Gaan we de 15 halen? Who cares.... we genieten van de dag, Na al die tegenslagen, en al 2x 'opgegeven' door dierenartsen... geniet ik nu gewoon van Babs V3.0.


maandag 25 juli 2016

Lastig ongedierte

Er zijn van die dingen op deze wereld waar je gewoon niet blij van wordt. En dat is niks persoonlijks, maar er zijn gewoon van die dingen waar echt niemand blij van wordt. Bijvoorbeeld: Ongedierte, dat is zo'n dingetje wat we allemaal gemeen hebben. 

Bijvoorbeeld: Wat een ramp als je hond tegen vlooien oploopt.... daar ben je mooi klaar mee. De hond heeft jeuk, je huis is al overbevolkt voordat jij nog maar de eerste miezerig kleine springende parasiet op je hond hebt gevonden. Paniek, jeuk (al zitten ze niet op jou, je krijgt toch jeuk- zit je nu al te krabben tijdens het lezen?) Kleine pokkebeesten zijn het, zonder enig nut in ons ecologisch stelsel. Maar, zolang jij je pinpas bij de dierenwinkel maar laat schuiven, zijn er legio oplossingen om deze parasieten van je hond en huis te weren. Enfin, gelukkig heb ik al héél lang geen vlo meer op hond/in huis gezien (en klop ik dat vol bijgeloof nu héél hard af op hout)

Maar, we hebben ook nog van dat ongedierte waar ik vooral jeuk van krijg. Mijn honden hebben nergens last van... totdat ik de strijdbijl (lees vliegenmepper) oppak... en ze probeer te vermoorden. Neeeheeee, niet de honden! De Muggen.(de honden vinden die muggen-mepper en mijn gestress helemaal niks en maken zich uit de voeten) 
Die kleine über-irritante t*ring muggen. Die om je hoofd zoemen als je wilt slapen, en je lek-prikken als je nog ff lekker buiten wilt zitten. Die dus. Heeft iemand zich ooit afgevraagd wat het nut van een mug is? Volgens mij mag deze editie ook gewoon uit het ecologisch systeem geschrapt worden. 
Maar tot het zover is, en mijn wens ......nou ja, niet alleen míjn wens, want jahaaa, er zijn veel aanhangers voor deze 'anti-mug-coalitie' te vinden... dus totdat ónze wens is uitgekomen hebben we dus te kampen met muggen. Ze zoemen, prikken en wij lijden. 
Geen Frontline pipet, geen Scalibor bandje, geen Drontal tablet helpt mij van de muggen af.  Nu behandel ik mijn honden niet met bovengenoemde gif tegen ongedierte, en heb ik zelf ook niet zo'n behoefte aan dergelijke zooi in mijn lijf. (overigens was de Deet ook al uitverkocht bij de locale drogist!) Limboland gaat gebukt onder een muggenplaag en ook ik wordt dus lekgeprikt. Ik ben er wel klaar mee en ben mijn anti muggen beleid gestart. 

Dus ging ik op zoek naar de ideale "hordeur"... dat is best een uitdaging als je 5 beweeglijke lompe OES & 1 oude seniele blinde Babs in huis hebt lopen... 
In een ver verleden heb ik eens een hordeur in elkaar gezet. Nu is dat al een kunst op zich, maar zeker als er geen muur recht staat en geen deurpost waterpas staat is het zoiets als een Ikea bouwpakket voor gevorderden (iedereen die mijn huis in Veen nog kent, gaat nu lachen) Dus vond ik dat mijn 'passende hordeur' na 3 uur vloeken en knutselen wel een huzaren stukje was. The proof of the pudding is the eating...: Balou kwam, zag, en... (jaha, we schrijven hier historie anno 1994)  hij verwoestte de hordeur in één run. Hij keek na zijn verwoestende actie wel even verdwaast om, dat dan weer wel. Dank je Balou, ik kan er nu -22 jaar later- wel om lachen, toen niet. 
Inmiddels heb ik de trauma's overwonnen en ben ik de muggen zó beu, dat ik de moed bijeen heb geraapt en me ben gaan verdiepen in "OES-bestendige-hordeuren". 
Na wat uurtjes Googlen had ik het uitgeselecteerd: Hordeuren worden gesloopt, hordeuren met het onderste deel gesloten zijn robuust maar lelijk (het mag in mijn huiskamer hangen, dus moet een beetje smoel hebben) de plisee schuifhorren zijn awesome.... maar leven hier echt niet lang. (met dank aan de  Balou-experience, dit scheelt me weer een vergeefse investering in een utopie) De lamellen met van die verzwarende stukken zijn in het verleden ook al gekomen, gesloopt en gauw weer gegaan. (de verzwarende lamel-delen lagen overal, behalve onderaan de lamellen...) Dus dat was ook geen optie meer. 
Gelukkig had onze eigen 'limboland-Interchalet-doehetzelf-toko' de oplossing: Horren met magneet sluiting, dit kan geen OES kapot lopen, want dit opent- en sluit vanzelf dmv de magneetstrips in 2 lamellen, dit is dé oplossing! Best duur voor een stukkie gaas, maar duhhh, alles om die pokkemuggen buiten te houden en tevens mijn OES in en uit te kunnen laten wandelen. Tóch?
Zo gezegd zo gedaan; op vrijdag avond aan de slag met mijn investering van 45 euro. Ik trok de doos open en zag wat rollen horregaas, klitteband, en wat plastic stripjes. Nadat ik mijn teleurstelling mbt prijs had verwerkt, zag ik wel een lichtpuntje mbt de montage. Dit zou snel en makkelijk zijn!
Na 10 minuutjes zat inderdaad het klittenband op zijn plek, de hor op maat gehangen en gesneden, de stripjes erop... joehooee... de magneetstrips in het midden sluiten de 2 horregaas-lamellen mooi.  5 Dikke lompe OES lopen er door, hor gaat open en sluit weer.... oude seniele blinde Babs heeft ook geen enkel probleem met deze 'hindernis'. Joehooee, hoe blij kan je zijn met je horregaas? Heul blij!!! 
Maar na 4x gaat horretje wel open, maar magneetje gaat niet meer dicht, en na 6x gaat stripje los, na 9x hangt horretje links beetje scheef, wordt op de voet gevolgt door het rechter horretje wat al wat raar plooit... en na 25 minuten zoemt er een mug om mijn hoofd. Gedver.....grrrrrrr 
na 3 dagen 'upgrade & recover' heb ik vastgesteld dat dit mijn zoveelste dure én vergeefse poging was om muggen buiten te houden. Vandaag bij de action voor 2.99 euro een muggenhor gekocht... een paar flapjes horregaas.. niks meer, niks minder. Sluit prima, overlapt en (nog) geen mug gezien..... pfffffff... of beter gezegd zzzzmuummm...









zondag 14 februari 2016

Nesteldrang

Je hoort het van anderen, maar niemand heeft er zelf ooit last van. Toch?
Want je geeft niet graag toe dat je een tikkeltje neurotisch, dwangmatig en een control-freak bent. Zwangere vrouwen ontwijken elke discussie waarin een vergelijking of overeenkomst van dergelijk gedrag voorkomt, en hondenfokkers ontkennen het gewoon glashard.
Einde blog, tot volgende keer!

In werkelijkheid gaat het wat anders, en nu kan ik alleen namens de hondenfokkers spreken...
Nondedjú wat een stress... na de dekking was het duimen draaien, maar toen we die positieve echo zagen was het zéker... er komen pups. Veel pups.
Dat worden drukke tijden... Purdey is een gezonde sportieve dame, maar zoveel puppies... Dussss:

Ik moet mijn agenda aanpassen. Geen shows, en hebben we de vakantie dagen al op de zaak doorgegeven? (Crufts wel gepland -> oppas geregeld, Babette? Check! )
Ik moet een boodschappenlijstje maken, extra Esbilac op voorraad hebben! (Esbilac is de beste puppy melk welke de moedermelk zou kunnen vervangen, maar niet overal verkrijgbaar)
De "puppy kamer" moet opgeruimd worden! Mijn werkkamer is ook de ruimte waar ook de werpkist staat. Al 2 jaar lang deponeer ik daar al de keurrapporten, rozetten en bekers... oeps, opruimen nu! (De werpkist moet afgestoft worden...die rozetten nog aan de muur, keurrapporten archiveren.. Check!)
Oh jee.. na de verbouwing ligt er nog steeds een berg puin op de plek waar dadelijk weer een puppy speelplaats moet komen...(kan alleen in 't weekend, bouw afval, gemeente reiniging bellen... Morgen, uhhh volgende week!)
...als de pups komen, dan weinig extra tijd voor de andere 6 Boppers.. dus nu allemaal wassen & borstelen, zodat ik er straks geen omkijken naar heb. (ff een strak schema inplannen: 3 done, 3 to-do! Check!)
Oh jeetje, de magnetron is al maanden stuk, en als ik straks zou moeten bijvoeden dan moet dat ding 't ook weer doen om de flessen te warmen! (Bosch Service dienst is gebeld en komt maandag ochtend. check!)
Allemaal leuke mensen die een pupje willen, dus alle kennismakingsbezoeken inplannen. (super leuk, allemaal leuke mensen! De honden sloven zich uit om de beste marketing campagne neer te zetten. check!)
Ooh ja, website updaten... sla me voor mijn kop dat ik geen leuke 'duo love' picture van Vincent & Purdey heb gemaakt...( dus maar ff wat fröbelen om toch een foto van het stel bij het puppy nieuws te plaatsen. check!)

En ondertussen groeit Purdey gestaag onder toeziend oog van"beschermheer Pastou". Voor onze kanjer Pastou maakt het niet uit of het zijn pups zijn, of die van zijn pa... "zijn meisje" is zwanger en hij beschermd haar, en hij zorgt voor haar tijdens elke wandeling. Wat een kanjer!
En ik tel de dagen af... nesteldrang of niet, het voelt leeg.  Ik kan geen dikke buik kroelen, niet met Purdey babbelen over 'de-dikke-puppies-in-de-buik", ik zie geen kleine signalen om op te vangen... Ik voel me net als een draagmoeder!....Maar ohhhh ik tel af!!
En ondertussen wordt Purdey gekroeld en vertroeteld door Pascalle, die me feilloos op de hoogte houdt.
Over 2 weken komt Purdey hiernaartoe. Dan is de puppykamer op orde, de speelplaats opgeruimd, de magnetron gerepareerd en zijn alle Boppers klaar..... en gaan we de laatste week aftellen!

Ik zal wel gek zijn.... maar laat mij maar lekker gek zijn! Ik tel af naar het volgende Youandi nest, mét nesteldrang! :-)

zondag 27 december 2015

Roedels en hekjes...

Voor sommige mensen (fokkers) met meerdere honden is het heel gewoon om honden te scheiden. Er leven er een paar hier, en een paar daar. Sommige in huis, sommige in kennels. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe dat destijds toeging bij de kennel waar ik 'kennelhulp' was: er lagen honden in de gang, honden in de kennels, honden in de keuken en honden in de bijkeuken. Allemaal dichte deuren, afgesloten hekjes en een routine voor uitlaten en wat dagelijkse aandacht. (...) Dit was een goed voorbeeld voor me. Het maakte me duidelijk wat ik NIET wilde. 
Naar mate de jaren vorderde en het aantal honden toenam, was er 1 stelregel voor mijn honden: zoek het ff lekker zelf uit. Met andere woorden, de roedel mag zal bepalen hoe de rangorde in de familie eruit ziet... zolang jullie het samen eens zijn en ik maar daarboven blijf staan, is alles best. 
Dit gaat altijd prima, en is in alle jaren en de diverse generaties ook altijd goed gegaan. Soms moest ik wel eens ff een pup vertellen dat we niet in vachten hangen tijdens het spelen, en we geen haren mogen kluiven bij ooms en tantes... maar verder gaat alles lekker op z'n honds. Pups worden opgenomen in de roedel, en de jeugd heeft respect voor de gevestigde orde. Vroeger was Emme altijd de "über bitch" die elke pup snel, eerlijk en duidelijk liet merken hoe de regels waren, en daarna nam Chanel die rol feilloos over.... mijn schattige lieve heks :-)

Enfin, de happy family leeft dus samen in huis, speelt samen in de tuin en gaan samen mee naar het bos. Door ouderdom doet alleen Babs niet altijd meer mee aan de familie activiteiten, zo gaat ze niet meer mee naar het bos en doet ze geen luidruchtig 'tikkie met verlos' meer in de tuin met de anderen. 

Maar met diverse dames en heren in huis zijn er natuurlijk wel van die 6-maandelijkse ongemakken, die nogal wat impact hebben op de hormonen. Om het gedoe wat te beperken (en vanwege diverse gezondheidsaspecten)  laat ik de dames steriliseren als ze met pensioen gaan. Dat scheelt toch per dame weer 2 loopsheden per jaar, want laten we eerlijk zijn.. het is wel zo rustig huis als er geen 95 kilo testosteron door het huis vliegt. Maar, er zijn nog steeds dames die wel loops worden, gelukkig maar want anders zouden er geen pups meer komen.
Met een familie-roedel waar ook broer/ zus, oom / nichtje, moeder/zoon en andere spannende familie relaties gelden, is het ook wel opgepast tijdens de loopsheden van de dames. Dus, nu zitten we weer ff in zo'n situatie dat we toch met hekjes en deuren te maken hebben, en het opletten geblazen is!

Nu is er wel weer een natuurlijke selectie en rangorde... zo wil Ouwe doos niet door Broer gedekt worden, ze heeft haar oog namelijk laten vallen op die jonge god... Junior vindt die Ouwe Doos wél helemaal het einde. Jammer voor Junior want we plannen geen nest meer met die Ouwe Doos! Ondertussen vindt Broer die Jonge Lolita in huis wel tof, en als ik hem even uit het oog verlies dat tref ik hem vervolgens wel met zijn neus zo'n beetje hélemaal ín Lolita aan. De kleine sloerie vindt de jonge Don Juan wel leuker, maar ach... als die dan niet in de buurt is -door die stomme hekjes en deuren-, is de aandacht van een Ouwe knar helemaal zo verkeerd nog niet!
Jonge Don Juan is danig onder de indruk van de Ouwe Knar, en zal geen avances maken als die Ouwe in de buurt is... dus kan Junior wel samen met Zus als míts die Ouwe in de buurt is, en dan alleen als Lolita niet komt snollebollen want dan is Ouwe afgeleid en neemt ook Junior zijn kans waar om die Ouwe Doos toch nog even het hof te maken... 
Jajaja.... Kan je het nog volgen? Om het mijzelf maar makkelijk te maken en alle ongewenste verrassingen te voorkomen, liggen de jongens nu buiten (heerlijk onder de veranda, en kunnen ze binnen gluren) en de meiden liggen binnen op de bank. Niet leuk, ik vind het hélemaal niks om ze zo uit elkaar te moeten houden! 
Gelukkig...over een week of zo is alles weer normaal. 

dinsdag 17 november 2015

25 jaar geleden...

Jaja, alweer 25 jaar geleden zat ik vol spanning met Bonny in de werpkist, samen te puffen en 'mee te persen'... Het eerste Youandi nest werd geboren. 8 pups... het zou het begin zijn van een 'carrière als fokker'.
Fokken was spannend, en als ik zo terugkijk toen ook wel simpel. Ik vroeg aan Marieke (voormalig eigenaar van Bonny, en eigenaar van de kennel waar ik werkte als kennelhulp) welke reu ik moest gebruiken. Zij raadde Watson aan. Dus ik ging naar Watson kijken, werd spontaan verliefd op deze reu, en bezocht hem later met Bonny om haar te laten dekken. Hoppa, 8 pups.
Hoe langer ik meeloop, hoe meer ik weet, en hoe kritischer ik ben geworden. Daardoor maak ik het mezelf ook steeds moeilijker, door naar buitenlandse reuen te reizen, noodzakelijke KI te doen, etc... De Engelsen noemen dat zo mooi "pushing the bounderies'  Dat maakt het er niet makkelijker op. De populatie is véél kleiner dan in 1990, het aantal fokdieren is beperkt en door mijn opgedane kennis weet ik óók vooral wat ik niet wil.
Gelukkig weet ik ook heel goed wat ik wél wil (sommige mensen noemen dat eigenwijs) en als ik dan om me heen kijk en zie wat ik heb bereikt, dan ben ik trots.
Zomaar ff wat cijfers...

  • In 25 jaar, zijn er 23 nesten geboren
  • Die 23 nesten hadden in totaal 128 pups
  • 15 verschillende dames hebben een nest gehad, waarvan alleen Coco en Raggles 3x en de andere dames max. 2 of maar 1x.
  • Voor deze 23 nesten is slechts 6x een Nederlandse reu gebruikt (waarvan de 5x voor de eerste 5 nesten)
  • Er is slechts 1x een combinatie herhaald
  • De 23 nesten hadden een nest gemiddelde van 6 pups (afgerond)
  • Van die 128 pups, zijn er 10 als pup hier blijven wonen & 2 kwamen later om verschillende redenen terug en bleven (Lotte en Bo-Ghy)
  • Van die 128 werden er 16 kampioen (FCI regels) en alle 128 zijn "familie kampioen" :-)
  • Die 16 kampioenen, haalden titels in 18 verschillende Europese landen...
  • Die 128 pups wonen in 8 verschillende landen. Dit is vooral beperkt door het feit dat ik altijd geweigerd heb om pups op het vliegtuig te zetten en/of naar onbekende mensen te verkopen.

Het begon in 1988 met Max, daarna kwam Bonny... en in 1990 met Balou erbij had ik 3 OES. Nadat ik van het rijtjeshuis in Rosmalen naar het boerderijtje in Veen verhuisde had ik plaats om dit aantal naar 6 te laten groeien...In Sevenum ging dit aantal al snel naar 7 en tijdelijk zelfs naar 9 toen Vincent en Chanel samen bleven, terwijl Emily nog van  haar (stok)oude dag genoot. Alle honden bleven gewoon in huis wonen en geen enkele keer heeft een hond 'plaats moeten maken'.  
Mijn hele leven bestaat uit hele mooie hoogtepunten, en daarentegen ook heel moeilijke en verdrietige diepte punten. Mijn leven is verweven met de honden en zo ook de vreugde en het verdriet.
Dieptepunten waren zeker. Het afscheid van elke hond maakt diepe wonden. Maar het auto ongeluk waardoor Bonny een dwarslaesie had en ik haar moest laten inslapen op 5 jarige leeftijd, of de fatale maagtorsie van Balou toen hij pas 6 jaar was, en het afscheid van Muffin hakten er hard in.
Of de dag dat "Karel" terugkwam ergens in 1996: hij werd over het hek gesmeten! Amper 1 jaar oud. Verwaarloosd, onder de klitten, ongedierte, wonden en ontstekingen. Bang en onzeker. Ik had me zo vergist in deze puppy kopers! Na 3 maanden 'revalidatie' bij mij in de roedel, mocht hij onder zijn nieuwe naam "Charlie" een lang en liefdevol leven als "God in Frankrijk" leven, bij Rien & Riecky. (niet in Frankrijk, maar in Zaltbommel) :-)
Ik heb me daarna voorgenomen om altijd mijn gevoel te volgen bij het plaatsen van pups. Dat werd me niet altijd in dank afgenomen...

Hoogtepunten waren er nog veel meer!
De geboorte van ieder nest, het spannende moment van de echo tot het aftellen naar de 63e dag... telkens weer. Blije puppy eigenaren, gezellige mensen, nieuwe vriendschappen, veel leuke honden!
De jaarlijkse "reünie", soms een boswandeling, één keer een spelletjes dag en afgelopen Oktober lekker uitwaaien met 20 honden op het strand. Ik geniet nog meer dan alle honden denk ik... Dan ben ik zo trots!
De geboorte van Dwayne is wel een "special highlight"... Mijn speciale lieve Shanti... gedekt door topper 'Rumour' uit Australie... dmv frozen semen. 2 jaar in de diepvries, en uiteindelijk zo'n bijzondere hond, die alle verwachtingen overtreft... wow, soms is het nog steeds moeilijk te bevatten als ik Dwayne knuffel!
De kampioenen... uiteraard! In de begin jaren showde ik maar af en toe, en vooral kleine (regionale) shows. Ik had geen hulp, niemand die me vertelde wat ik moest doen om een hond op showvacht te krijgen. Vallen en opstaan, en door schade en schande wijs geworden. Maar uiteindelijk zó enorm trots op Bo-Ghy... mijn eerste zelfgefokte kampioen! En nu, amper 15 jaar later is zijn kleinzoon Dwayne zelfs Engels kampioen!
En dan de eigenaren die hélemaal zelf hun kampioen in de showring maken, zoals Pascalle, Ursula en Marjo -die het niet altijd gemakkelijk hebben met mij als perfectionist langs de ring- en Nikoletta, Rikke en Orla die in hun uppie in het buitenland de sterren van de hemel lopen met hun Youandi kanjers...
Maar, als ik dan weer relativeer dan vind ik mijn echte hoogtepunten tijdens de boswandelingen, de vakantie trips in de Franse bergen of het Engelse Cornwall, en bij de knuffels op de bank 's avonds met de honden...
En als ik het bekijk vanuit mijn rol als fokker, dan is zo waardevol dat "mijn pups" de belangrijke plaats in familielevens hebben. En één hondje in het bijzonder: Deni, onze zonnestraal pup die in de moeilijkste tijd die een gezin kan doormaken, na het overlijden van zoon Dennis weer vrolijkheid en afleiding in huis bracht voor Tania, Henri en Lisa. We rouwen samen, en ik ben blij dat ik mijn steentje kon bijdragen om Deni wat afleiding te laten brengen en  weer een glimlach in huis te laten ontwaken.

Daar fok ik voor... wow, al 25 jaar! Familie honden, vriendjes, mooie lieve kameraden. Ja, ik ben trots.

 

 

 

woensdag 22 juli 2015

Zoveel meer dan...

Als je met honden deelneemt aan shows, dan weet je dat je kan winnen of verliezen. Zeker aangezien het om een "jury sport" gaat, moet je soms incasseren terwijl het - naar eigen inzicht- niet fair of verdiend is. That's life! We kiezen ervoor als we op de "enter" drukken bij de digitale inschrijving. (Ja, een beetje masochist moet je wel zijn om deze sport leuk te vinden en vol te houden)
Er is een leuke tekst die 'hondenmensen' beschrijft met al hun rare fratsen en eigenaardigheden. Eén van de regels is:
Honden mensen rijden 600 kilometer, spenderen veel geld aan inschrijfgeld en benzine, alleen maar om een medaille van 2 Euro thuis te brengen.
(NB, de volledige tekst "hondenmensen heb ik in maart 2008 op dit blog gepubliceerd, dus blader gerust ff terug)

Onlangs had ik 2 weekenden met dergelijke shows. Ik hoopte een 3e CC met Dwayne te kunnen winnen, en had in 1 weekend 2 shows voor hem gepland in de UK. Ik zal iedereen het actie lijstje besparen, maar geloof me... met 6 honden per camper naar de UK regel je niet ff op een regenachtige vrijdag middag. Als je dan niet het felbegeerde 'ticket' wint, en daar dan ook nog eens overvallen wordt door een windvlaag waardoor je Fiamma luifel over het dak van de camper vliegt, dan is de lol er van zo'n weekendje wel af... zou je denken. Niets is minder waar!
Wat was het gezellig om bij aankomst op vrijdag een warm onthaal te krijgen op de camping, die op de showground was. Diverse Engelse vrienden waren er al, of arriveerden vlak na mij en al snel stond de BBQ te vlammen en zaten we met een grote groep te smikkelen en te babbelen. Engelse shows zijn gemoedelijk en na de keuring werden de kampioenschappen van eerder behaalde titels gevierd. Eigenaren deelden gebak, drank en knabbels met alle aanwezigen, en dit alles werd met een toast bezegend. Op dag 2 werd er zelfs een mega taart aangesneden vanwege een 40 jarige bruiloft van fokkers. Waar maak je zoiets nog mee?
De weg terug ging vlot in het zonnetje, langs London naar Folkestone, via Calais waar de honden nog lekker op het strand konden genieten. (Calais is onze vaste camperplek, waar de honden op de heen en terugweg heerlijk over het strand mogen rennen)
De dag later -terug in NL- was ik druk met de luifel reparatie en de camper schoonmaken, en dinsdag was het weer tijd om voor Atos aan de slag te gaan.



Afgelopen weekend was de jaarlijkse show in Wirges (Duitsland) een leuk stadje midden in het WestenWalt. Elk jaar een feest om hier te zijn. Lekker buiten op een groot sportveld, leuke deelnemers en een organisatie die zich uitslooft om het allemaal tot in de puntjes te verzorgen. Mijn honden zijn allemaal Duits Kampioen, dus eigenlijk heb ik er weinig te halen en geen reden om in te schrijven... maar voor de fun en gezelligheid gaan we er naartoe.  Met de luifel nog stevig in de ductape gewikkeld, hoppa weer onderweg met de camper!

De show was leuk en warm (zeg maar "Heet") in het zonnetje. Veel bekenden mensen, en een leuke sfeer. De eerste dag show was een drama qua keuring. Ik vroeg me af of het keurrapport verwisseld was, want ik herken Dwayne absoluut niet in de tekst die door de keurmeester gedicteerd was. Hij werd 2e in zijn klasse, en dus konden we relaxen de rest van de dag. (elk nadeel hep zun voordeel) Eind van de dag was ik lekker gekleurd door de zon, mooie honden gezien, en veel gelachen om de bizarre keuzes van de keurmeester. Daarna  's avonds lekker de BBQ aan, met goed gezelschap en nagenieten van een leuke dag.
De volgende ochtend was Pooh gevraagd om mee te doen aan junior handling. Leuk! 5 jaar geleden deed ze dit ook met Sophie, en nu zijn ze beiden dan wel ietsje ouder.. maar nog steeds een leuk koppel! Dus met hulp van Pascalle snel Pooh losgeborsteld (die was immers alleen als chaperonne mee in de camper) en tijdens de pauze liep ze als een zonnetje mee met Sophie van 6 jaar oud. Samen mochten ze de eerste prijs  "junior handling" in ontvangst nemen, en dat was een applausje waard! Dwayne werd beste reu, en reserve best in show.
De prijzen bestonden op dag 1 uit een "Keuls bordje met OES print", waarvan er al diverse in de prijzenkast staan, dus kon ik Jessica blij maken en haar servies compleet maken. Dag 2 won Dwayne met zijn prestatie 2 mooie rosetten, die nu een plekje aan de muur hebben. Pooh & Sophie wonnen een mooie waterbak & een lief knuffelbeest voor hun 1e plaats voor Junior handling, welke Sophie uietraard zelf mee naar huis mocht nemen :-)

Wat hadden we een lol met de aanwezigen. Het was gezellig, de BBQ deed het weer top, veel info uitgewisseld, nieuwe mensen leren kennen, en genoten van de kids die trots met grote lieve OES door de ring heen stapten.
Dat is niet in geld uit te drukken... Want: Showen is zoveel meer dan winnen!

zaterdag 9 mei 2015

Globetrotter

Als je 13 jaar oud bent, heb je alles wel gezien. "Been there, seen it, got the T-shirt"

Sinds ik een sleurhut kocht, reis ik door heel Europa en de honden gaan met me mee. Zo bezochten we al veel landen voor bezoek aan vrienden, deelname aan shows en ontdekten we samen de mooiste plekjes van Europa tijdens vakanties.
Onze Babs dateert van het tijdstip van de aanschaf van de "trek-chalet" en mocht zich samen met Bo-Ghy en Coco bij eerste Youandi-wereldreizigers voegen. Inmiddels zijn we een tiental jaren verder, reizen we nu niet meer met trek-chalet maar in de Boppermobiel (camper) en is Babs oud en bejaard.

Ik vroeg ooit aan de dierenarts, of ik Babs nog moest laten vaccineren? Volgens alle regels zou dat moeten om de landsgrenzen over te mogen gaan, maar zijn antwoord was helder: Honden die zoveel verschillende gebieden hebben bezocht, hebben ook onnoemelijk veel antistoffen en zijn immuun 'voor zo ongeveer alles".
Toch besloot ik Babs niet mee te nemen op onze Engeland tour 2014, omdat ze de nodige 'stempels in haar paspoort mistte'. Ze mocht gezellig bij oma blijven, en ik onthield haar de trip naar de UK. Ik durfde het niet aan om het risico te nemen om tijdens een controle tegen gehouden te worden... Tijdens deze 2 weken heb ik haar enorm gemist, en was het elke dag weer vreemd om de lege plek achterin de motorhome te zien.


Babs worden alsmaar ouder, en ondanks dat ik weet dat ze tijdens de vakantie bij oma 100% super verzorging geniet, wil ik haar toch liever meenemen dan thuislaten.
Dus, na een bezoek aan de vertrouwde dierenarts en enkele stempels in haar antieke paspoort, was alles geregeld! Babs kon nu mee op vakantie, naar Frankrijk en Engeland!
Ik denk werkelijk dat Babs de meest bereisde hond is in heel Europa. Ze heeft meer landen bezocht dan menig Europese 2-bener.  We hebben er een plaatje van gemaakt... en alle landen die ze bezocht heeft zijn ingekleurd. En....Overtreft ze jou als reiziger?